အဘုိးႀကီးတစ္ေယာက္ ပန္းၿခံခံုတန္းေလးမွာထုိင္ရ
ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္းခဏရပ္ၿပီး ဘာျဖစ္လုိ႔လဲလုိ႔ သူ႔ကိုေမးလုိက္တယ္...
သူကေျပာျပတယ္... " ငါ့မိန္းမက အသက္ ၂၂ ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္... အခုအိမ္မွာေပါ့... မနက္တုိင္းသူက ငါ့ေက်ာကိုပြတ္ေပးတယ္... ၿပီးေတာ့အိပ္ရာထၿပီး ေပါင္မုန္႔ေၾကာ္ေတြ... အသားေၾကာ္ေတြ... သစ္သီးလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြနဲ႔ ေကာ္ဖီၾကမ္းခပ္ေမႊးေမႊးကို ငါ့အတြက္ျပင္ေပးတယ္..."
ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ဆက္ေမးပါတယ္... " ေကာင္းတာေပါ့အဘုိးရဲ့... ဒါဆုိဘာလုိ႔ငိုေနတာလဲ...."
သူကထပ္ေျပာတယ္... " သူကငါ့အတြက္ ေန႔လည္စာကို အိပ္တြင္းျဖစ္စြပ္ျပဳတ္ရယ္ ငါ့အႀကိဳက္ဆံုး ဘီစကစ္မုန္႔ေတြရယ္ျပင္ေပးတယ
ကြၽန္ေတာ္က.. " ေကာင္းသားပဲ.... ဒါနဲ႔မ်ားအဘုိးကဘာလုိ႔ငိုေန
သူကေျပာတယ္... " ညစာကိုေတာ့ သူက ဝုိင္ရယ္ ငါ့အႀကိဳက္ဆံုးဟင္းလ်ာေတြနဲ
ကြၽန္ေတာ္ေမးရျပန္ပါတယ္... " ဟုတ္ပါၿပီ... ဒီေလာက္အဆင္ေျပေနတဲ့ဟာကို ဘာလို႔အဘိုးက ငိုေနရတာလဲ... "
သူကျပန္ေျဖပါတယ္... " ငါဘယ္နားမွာေနလဲဆုိတာ မမွတ္မိလုိ႔..."
ဒီဇာတ္လမ္းေလးကိုေတာ့ အင္တာနက္မွာ ခဏခဏေတြ႔ဖူး ဖတ္ဖူးၾကမွာပါ....
တစ္ခါတစ္ေလမွာ တကယ္သတိရသင့္တဲ့အခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သတိမရဘဲ...
စိတ္အာ႐ံုရဲ့ ခံစားမႈေတြေနာက္ကုိသာ လုိက္ေတြးရင္း မိန္းေမာေနတတ္ပါတယ္...
ဒီဇာတ္လမ္းေလးကုိဖတ္ၾကည့္ရင
တျခားအရာေတြကို ဘယ္ေလာက္ပဲ အေသးစိတ္မွတ္မိေနေန တကယ္အေရးႀကီးတဲ့ အဓိကအခ်က္ကုိ အမွတ္မထားဘူးဆုိရင္ ထိေရာက္ အက်ိဳးရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး...
အဲ့ေတာ့ အေရးႀကီးဆံုးအရာကို မေမ့ပါေစနဲ႔... သာယာမႈ ၾကည္ႏူးမႈေလးေတြကိုလည္း ခံစားပါ... ေလာကႀကီးဟာ ေနေပ်ာ္စရာျဖစ္တာေသခ်ာပါတယ္
--------------------------
#ႏႈိင္းရင့္ေႏြ
Ref: http://
No comments:
Post a Comment